ازآستین طبیبان ، قولی درمسئوولیت مدنی پزشكان

بخشی از متن اصلی :

چکیده:

درباره مسئوولیت مدنی پزشکان درحقوق کنونی ایران ، دو متن قانونی مهم وجود
دارد : مواد۳۱۹ و۳۲۲ قانون مجازات اسلامی درحالی که متن نخست ، مسئوولیت
طبیب را دربرابر بیمار مسوولیتی محض معرفی می کند ، متن دوم به پزشک اجازه
می دهد تا با اخذ برائت از بیمار از هرگونه ضمانی مبرا شود.

دراین مقاله باتوجه به سابقه فقهی این دو ماده، اغراق درمسئوولیت مطلق وبی مسوولیتی طبیبان تعدیل شده است.

مقدمه

۱.سنت گریز ازدرمان مادی

پزشکان
، این جغرافی دانان عالم صغیر انسان (۱) بوالفضولان نظام جاری طبیعت اند
که با گریزی وجسوری، اسرای پنهانی را به عالم سمر کرده اند که قرن هاست نزد
عامه مردم درپیله هایی از تقدسی مبهم ، منطوی ودرهاله ای از حرمتی مرموز
مندمج است . مومنان همواره چنین ا((اسفصای دراسباب)) را دخالت درسیر طبیعی
جهان به سوی مقصد خود می دانستند وعارفان آنرا مغایر با اصل ((توکل))می
دیدند، پروردگار برای هروکالت وتوکلی کافی است (۲) پس توکیل طبیب ودرمان
خواستناراو ، چیزی جز عملی فضولی نیست . (( طبیبان طبیعت )) (۳) خود اسبابی
هستند دربندسبب هایی دیگر همچون سرکنگبین وروغن بادام:

آن طبیبان آنچنان بنده سبب گشته اند ازمکر یزدان محتجب

(مثنوی شریف ۶/۳۶۷۹)

سبب
را می بینند اما ازدیدن (( سبب گردان )) عاجزند . به همین دلیل گاه
تدبیرشان با تقدیر الهی سازگارنمی افتد وعلاجشان برصفرا وقبض می افزاید .
بدین ترتیب همواره عارفان ترجیح می دادند که درد خود را از چنین طبیبان
مدعی نهفته دارند ، باشد که از خزانه غیب ، دوایشان کنند.(۴) پس گروهی به
حرمت استعلاج از پزشک باور یافتند (۵) ودسته ای اگر چه دررجوع به حکیم ،
گناهی نمی دیدند اما مومن بیماررانیز به تداوی خود از طریق طب مکلف نمی
دانستند – یعنی (( وجوبی)) دردرمان پزشکی مرض، احساس نمی کردند.(۶)

بدین
گونه ، دست کم درزمانهای گذشته وجاهت شرعی طبابت ، امری مسلم نبوده است .
مصلحان بزرگی چون غزالی ومولوی می کوشیدند تا با بیان حقیقت توکل ونیز
تقسیم انواع داروها ودرمان های دنیایی، استعمال برخی از آنها را چنان توجیه
کنند که به مذاق مومنان تلخ نیاید ، چنانکه مولانا اگر چه توکل را رهبر می
داند اما توسل به سبب رانیز سنت پیامبر معرفی می کندوکاهلی درآن را گناهی
بزرگ می شمارد (۷) وغزالی نیز میگوید : (( بدان که پنهان داشتن بیماری، شرط
توکل است بلکه اظهار کردن وگله کردن مکروه است الا به عذری ، چنانکه به
طبیب گوید.(۸) و (( بدان که علاج بر سه درجه است :یکی قطعی، چون علاج
گرسنگی به نان وعلاج تشنگی به آب وعلاج آتش که درجایی افتد بدانکه آب بروی
زنی، دست بداشتن این از توکل نیست بلکه حرام است دوم آنکه نه قطعی بود ونه
ظنی مگر آنکه محتمل باشد که اثر کند چون افسون وداغ وفال وشرط توکل دست به
داشتن این است چنانکه درخبراست ،چه کردن این ، نشان استقصا بود دراسباب
واعتماد برآن ..درجه سوم میان این هردو درجه است تاآنکه قطعی نبود لکن غالب
ظن بود، چون قصد (رگ زدن ) وحجامت ومسهل خوردن وعلاج گرمی به سردی وسردی
به گرمی ودست بداشتن این حرام نیست ولکن شرط توکل نیز نیست وبود که دربعضی
احوال، کردن از ناکردن اولی تر ودلیل بر آنکه شرط توکل ، ترک این نیست قول
رسول( ص) (۹) وفعل وی است

این فایل به همراه چکیده ، فهرست مطالب ، متن اصلی و منابع تحقیق با فرمت word ، قابل ویرایش در اختیار شما قرار می‌گیرد.

تعداد صفحات :۴۰

مشخصات

دانـــــلود

  • 20 views

برچسب ها

مطالب پیشنهادی ما

دیدگاه های شما

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دسته‌ها